KSR 6 Krajowy Standard Rachunkowości
PARTNEREM SERWISU jest: ATTUARIO - Biuro Aktuarialne

www.attuario.pl , attuario@attuario.pl
tel. (22) 371-66-96 , tel. kom. 503-107-999

Krajowy Standard Rachunkowości nr 6 „Rezerwy, bierne rozliczenie
międzyokresowe kosztów, zobowiązania warunkowe” –
w zakresie rezerw na świadczenia pracownicze

Uchwałą nr 7/08 Komitetu Standardów Rachunkowości z dnia 14 października 2008 r. wprowadzono
Krajowy Standard Rachunkowości nr 6.

Celem Krajowego Standardu Rachunkowości nr 6, zwanego dalej
standardem lub KSR6 jest określenie jednolitych zasad ujmowania w księgach rachunkowych
rezerw, biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów oraz zobowiązań warunkowych,
jak też ich wyceny oraz kryteriów prezentacji i ujawniania w sprawozdaniu finansowym.
Ujawnione informacje o rezerwach, biernych rozliczeniach międzyokresowych kosztów
i zobowiązaniach warunkowych umożliwiają użytkownikom sprawozdań finansowych
właściwe zrozumienie ich charakteru, terminów, kwot i ich zmian oraz prawidłowe
ustalenie kwot zobowiązań w tym rezerw, wymagających wypływu aktywów, przez co
przyczyniają się do rzetelnego i wiarygodnego odwzorowania sytuacji majątkowej,
finansowej i wyniku finansowego jednostki sprawozdawczej.


Treść standardu jest zgodna z postanowieniami ustawy oraz w podstawowym zakresie z
Międzynarodowym Standardem Rachunkowości (MSR) 37 „Rezerwy, zobowiązania
warunkowe i aktywa warunkowe” i z MSR 19 „Świadczenia pracownicze”.

Zgodnie z KSR 6, punkt 3.14:
„Bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów z tytułu przyszłych świadczeń na rzecz
pracowników:
a) dokonywane są w szczególności z tytułu: niewykorzystanych urlopów, odpraw
emerytalnych i rentowych, nagród jubileuszowych,
b) niewykorzystany urlop to urlop za dany rok kalendarzowy i lata poprzednie,
niewykorzystany przez pracownika do dnia 31 grudnia, przy uwzględnieniu stanu
na dzień bilansowy w przypadku gdy rok obrotowy jest różny od kalendarzowego.
Bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów niewykorzystanych urlopów w
szczególności są dokonywane na urlopy pracowników produkcyjnych,
pobierających wynagrodzenie uzależnione od efektów pracy (np. akordowe). Celem
ich dokonywania jest właściwe odniesienie kosztów do okresu, w którym jednostka
faktycznie uzyskuje efekty pracy pracowników.,
c) odprawy emerytalne i rentowe oraz nagrody jubileuszowe to długoterminowe
świadczenia pracownicze zależne od stażu pracy. Prawo do tych świadczeń
nabywają pracownicy przez cały okres ich zatrudnienia w jednostce; rodzi to
zobowiązanie jednostki w stosunku do pracowników w przyszłości. Bierne
rozliczenia międzyokresowe kosztów z tytułu tych zobowiązań powinny być
ustalane w wiarygodnie oszacowanej wartości, w ciężar kosztów bezpośrednio
związanych z działalnością operacyjną w bieżącym okresie.”

Zgodnie z KSR 6, punkt 4.7:
„ Podstawą wyceny rezerw na przyszłe świadczenia na rzecz pracowników są przepisy
prawa pracy, regulaminów wynagrodzeń, układów zbiorowych i innych wiążących
porozumień pracodawców z pracownikami. Szacunek kwoty rezerwy powinien
uwzględniać obowiązkowe obciążenie pracodawcy wynikające z obowiązujących na
dzień szacowania rezerwy przepisów prawa (np. składki emerytalne i rentowe).
Przy wycenie świadczeń emerytalnych i podobnych można kierować się
postanowieniami MSR 19 „Świadczenia pracownicze”. Zalecaną metodą szacowania
rezerw na te świadczenia jest wycena aktuarialna. Wycena rezerw na długoterminowe
świadczenia pracownicze, w tym: nagrody jubileuszowe, odprawy emerytalne i rentowe
powinna zostać przeprowadzona zgodnie z metodologią aktuarialną, korzystając z
pomocy aktuariusza, albowiem ustalenie kwot tych rezerw oparte jest na szeregu założeń,
zarówno co do warunków makroekonomicznych, jak i założeń dotyczących rotacji
pracowników, ryzyka śmierci i innych. Aktuariusz może wycenić rezerwy na: nagrody
jubileuszowe, odprawy emerytalne, pośmiertne, rentowe, dodatki stażowe, opiekę
medyczną itp.


W przypadku tworzenia rezerw należy wziąć pod uwagę, przy zachowaniu zasady
istotności, zmiany wartości pieniądza w czasie. W związku z tym kwota rezerwy
dotycząca przyszłych szacowanych zobowiązań powinna dzięki zastosowaniu stopy
dyskontowej odzwierciedlać ich wartość bieżącą (na dzień tworzenia lub weryfikacji
rezerwy). Przy stosowaniu dyskonta wartość bilansowa rezerwy rośnie w każdym
okresie wraz z upływem czasu. Wzrost ten jest ujmowany jako koszt finansowy w
rachunku zysków i strat.
Do dyskontowania stosuje się stopę dyskontową ustaloną na podstawie występujących
na dzień wyceny (dzień tworzenia lub weryfikacji rezerwy) rynkowych stóp zwrotu z
wysoko ocenianych obligacji przedsiębiorstw lub rynkowych stóp zwrotu z obligacji
skarbowych, zależnie od wyboru dokonanego przez jednostkę w przyjętych zasadach
(polityce) rachunkowości. W przypadku wyboru rynkowej stopy zwrotu z obligacji
skarbowych jednostka może podwyższyć stopę dyskonta o czynnik związany z
ryzykiem, jeżeli rezerwa dotyczy na przykład operacji finansowych dokonywanych na
rynkach, których ryzyko, a zatem i stopy procentowe, są wyższe od przeciętnego
oprocentowania obligacji skarbowych.
Termin wykupu obligacji przedsiębiorstw i obligacji skarbowych powinny być zgodne z
szacunkowym terminem wykorzystania rezerwy.

Szczegółowy opis metody aktuarialnej szacowania rezerw na świadczenia pracownicze prezentuje Międzynarodowy Standard Rachunkowości nr 19. Standard ten wymaga stosowania metody tzw. prognozowanych uprawnień jednostkowych (ang. Projected Unit Credit), której ideą jest przypisanie do każdego okresu stażu - odpowiedniej części przyszłego świadczenia. W ten sposób każdy kolejny okres stażu powoduje powstanie kolejnej jednostki uprawnienia do świadczenia. Metoda ta wymaga przyjęcia szeregu założeń aktuarialnych (w tym założeń demograficznych i finansowych), które mają wpływ na prawdopodobieństwo wypłaty świadczenia, wysokość świadczenia i uwzględniają wartość pieniądza w czasie. Założeniami takimi są m.in. prawdopodobieństwo śmierci, prawdopodobieństwo przejścia na rentę inwalidzką, rotacja, wzrost wynagrodzeń, stopa dyskontowa. Standard wymaga stosowania bezstronnych i wzajemnie dopasowanych (spójnych) założeń aktuarialnych dotyczących zmiennych demograficznych oraz zmiennych finansowych. Założenia finansowe powinny być oparte na rynkowych oczekiwaniach na dzień bilansowy, dotyczących okresu, w którym ma nastąpić wywiązanie się z istniejących zobowiązań.

 


licznik odwiedzin - 2107668        | mapa strony | © 2011
Utworzono w systemie promocja strony www EntroCMS aktuariusz

Warning: mysql_connect() [function.mysql-connect]: Unknown MySQL server host 'sqlrezerwyhomepl' (0) in /stats/stat_sfx01.php on line 64